नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः | अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः
nādatte kasyacitpāpaṃ na caiva sukṛtaṃ vibhuḥ . ajñānenāvṛtaṃ jñānaṃ tena muhyanti jantavaḥ
സർവ്വവ്യാപിയായ ആത്മാവ് ആരുടെയും പാപമോ പുണ്യമോ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. അജ്ഞാനത്താൽ ജ്ഞാനം മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ജീവികൾ മോഹിതരാകുന്നു.
The Omnipresent neither accepts anybody's sin nor even virtue. Knowledge remains covered by ignorance. Thery the creatures become deluded.
അജ്ഞാനം ജ്ഞാനത്തെ മറയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ട് ജീവികൾ താൻ കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവെന്നും ഫലം അനുഭവിക്കുന്നുവെന്നും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. ഈ തെറ്റിദ്ധാരണയാണ് അവരെ സംസാരബന്ധത്തിൽ കുടുക്കുന്നത്.
Knowledge is enveloped by ignorance. Conseently man is deluded. He thinks? I act. I enjoy. I have done such and such a meritourious act. I will get such and such a fruit. I will enjoy in heaven. I will get a birth in a rich family.Of anyone even of His devotees.Man is bound when he is identifies himself with Nature and its effects -- body? mind? Prana or the lifeforce? and senses. He attains freedom or Moksha when he identifies himself with the immortal? actionless Self that dwells within his heart.When I does not act how can God accept good or evil deeds (Cf.V.29)