ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः | लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा
brahmaṇyādhāya karmāṇi saṅgaṃ tyaktvā karoti yaḥ . lipyate na sa pāpena padmapatramivāmbhasā
ബ്രഹ്മത്തിൽ കർമ്മങ്ങളെ അർപ്പിച്ച്, ആസക്തി വെടിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ, താമരയിലയിൽ വെള്ളം പറ്റാത്തതുപോലെ, പാപത്താൽ മലിനനാകുന്നില്ല.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
അഹംഭാവവും കർമ്മഫലങ്ങളോടുള്ള ആസക്തിയും വെടിഞ്ഞ്, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളെയും ഈശ്വരന് സമർപ്പിക്കുന്ന യോഗിക്ക് കർമ്മബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ കർമ്മങ്ങളെ ദഹിപ്പിച്ച് അവൻ സംസാരചക്രത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു.
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)