श्रेयान्स्वधर्मो विगुणः परधर्मात्स्वनुष्ठितात् | स्वधर्मे निधनं श्रेयः परधर्मो भयावहः
śreyānsvadharmo viguṇaḥ paradharmātsvanuṣṭhitāt . svadharme nidhanaṃ śreyaḥ paradharmo bhayāvahaḥ
குறைபாடுடையதாயினும், ஒருவனின் ஸ்வதர்மமே நன்கு அனுஷ்டிக்கப்பட்ட பிறர் தர்மத்தை விட சிறந்தது. ஸ்வதர்மத்தில் மரணம் அடைவது சிறந்தது; பிறர் தர்மம் பயங்கரமானது.
One's own duty [Customary or scripturally ordained observances of different castes and sects.-Tr.], though defective, is superior to another's duty well-performed. Death is better while engaged in one's own duty; another's duty is fraught with fear.
ஒருவன் தனது ஸ்வதர்மத்தை, அது குறைபாடுடையதாயினும், நிறைவேற்றி இறப்பது, பிறர் தர்மத்தை மிகச் சிறப்பாகச் செய்தாலும் வாழ்வதை விட சிறந்தது. ஏனெனில் பிறர் தர்மம் ஆபத்துக்களைக் கொண்டது. ஒரு க்ஷத்ரியனின் கடமை தர்ம யுத்தத்தில் போரிடுவது. அர்ஜுனன் போரிட வேண்டும். இது அவனது கடமை. தனது கடமையைச் செய்யும் போது அவன் இறந்தாலும், அது அவனுக்கு நல்லது. அவன் சுவர்க்கம் செல்வான். அவன் பிறர் கடமையைச் செய்யக்கூடாது. இது அவனுக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்தும். அவன் போரிடுவதை நிறுத்திவிட்டு சந்நியாசப் பாதையை மேற்கொள்ளக்கூடாது.
It is indeed better for man to die discharging his own duty though destitute of merit than for him to live doing the duty of another though performed in a perfect manner. For the duty of another has its pitfalls. The duty of a Kshatriya is to fight in a righteous battle. Arjuna must fight. This is his duty. Even if he dies in the discharge of his own duty? it is better for him. He will go to heaven. He should not do the duty of another man. This will bring him peril. He should not stop from fighting and enter the path of renunciation. (Cf.XVIII.47).