कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः | ऋतेऽपि त्वां न भविष्यन्ति सर्वे येऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ||३२||
kālo 'smi loka-kṣhaya-kṛit pravṛiddho lokān samāhartum iha pravṛittaḥ ṛite 'pi tvāṁ na bhaviṣhyanti sarve ye 'vasthitāḥ pratyanīkeṣhu yodhāḥ
நான் காலன், உலகை அழிக்கும் வல்லமை கொண்டவன், இங்கு அனைத்து மக்களையும் அழிக்க வந்துள்ளேன். உனது பங்களிப்பு இல்லாமலேயே, எதிரணிகளில் அணிவகுத்து நிற்கும் அனைத்து வீரர்களும் இல்லாமல் போவார்கள்.
I am Time, the mighty destroyer of the world, here to annihilate all people. Even without your participation, all the warriors standing arrayed in the opposing armies shall cease to exist.
கிருஷ்ணர் தன்னை காலனாக, அதாவது காலத்தின் உருவமாக, அனைத்தையும் அழிக்கும் சக்தியாக வெளிப்படுத்துகிறார். இந்த போரின் முடிவு ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதையும், அர்ஜுனன் ஒரு கருவி மட்டுமே என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.
Krishna reveals himself as Kāla — Time itself, the ultimate destroyer. This verse, also quoted by Oppenheimer, carries a devastating message: the outcome is already decided. "Ṛite 'pi tvāṁ" — even without you. Arjuna's choice is not whether these warriors die, but whether he fulfills his role in the cosmic order.