பகவத்கீதை 11.37

பகவான் மகாத்மா. அவர் அனைவரிலும் மேலானவர். அவர் அழிவற்றவர். எனவே, அவர் வணக்கத்திற்கும், அன்புக்கும், மகிழ்ச்சிக்கும் உரியவர். மூன்று காலங்களிலும் நிலைத்திருப்பது 'சத்' எனப்படும். பிரம்மம் 'சத்' ஆகும். மூன்று காலங்களிலும் இல்லாதது 'அசத்' எனப்படும். இந்த உலகம் 'அசத்'. இந்த உடல் 'அசத்'. இங்கு 'சத்' மற்றும் 'அசத்' என்ற சொற்கள், வெளிப்பட்ட மற்றும் வெளிப்படாத நிலைகளைக் குறிக்கின்றன, அவை அக்ஷரத்தின் (அழிவற்றதன்) துணைப் பொருள்களாகும். உண்மையில், அக்ஷரம் இவை இரண்டையும் கடந்தது. 'அக்ஷரம்' என்ற சொல் கீதையில் சில சமயங்களில் வெளிப்படாத பிரகிருதியையும், சில சமயங்களில் பரம்பொருளையும் குறிக்கிறது. அனந்தன் என்பவர் காலம், இடம், பொருள் ஆகிய மூன்று வகையான வரம்புகளிலிருந்து விடுபட்டவர். அர்ஜுனன் மீண்டும் பகவானைப் போற்றுகிறான்.

The Lord is Mahatma. He is greater than all else. He is the imperishable. So He is the proper object of worship? love and delight.That which exists in the three periods of time is Sat. Brahman is Sat. That which does not exist in the three periods of time is Asat. This world is Asat. This body is Asat.The words Sat and Asat mean here the manifested and the unmanifested which form the adjuncts of the Akshara (imperishable). In reality the Akshara transcends both these. The word Akshara is applied in the Gita sometimes to the Unmanifest (Nature) and sometimes to the Supreme Being.Ananta is He Who is free from the three kinds of limitations (of time? space and thing) which have already been explained.Arjuna again praises the Lord thus