सञ्जय उवाच | एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी | नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य
sañjaya uvāca . etacchrutvā vacanaṃ keśavasya kṛtāñjalirvepamānaḥ kirīṭī . namaskṛtvā bhūya evāha kṛṣṇaṃ sagadgadaṃ bhītabhītaḥ praṇamya
சஞ்சயன் கூறினான்: கேசவனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், கிரீடி (அர்ஜுனன்) கைகூப்பி, நடுங்கியவனாய், தன்னைத் தாழ்த்தி வணங்கி, மீண்டும் கிருஷ்ணரிடம் அச்சத்தால் பீடிக்கப்பட்டு, தழுதழுத்த குரலில் கூறினான்.
Sanjaya said Hearing this utterance of Kesava, Kiriti (Arjuna), with joined palms and trembling, protrating himself, said again to Krsna with a faltering voice, bowing down overcome by fits of fear:
விஸ்வரூப தரிசனத்தின் பயங்கரமான காட்சிகளையும், கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளையும் கேட்ட அர்ஜுனன், மிகுந்த அச்சத்தால் நடுங்கி, தழுதழுத்த குரலில் பேசினான். இது அவனது மனநிலையின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
When anyone is in a state of extreme terror or joy he sheds tears on account of pain or exhilaration of spirits. Then his throat is choked and he stammers or speaks indistinctly or in a dull? choked voice. Arjuna was extremely frightened when he saw the Cosmic Form and so he spoke in a stammering tone.There is great significane in Sanjayas words. He thought that Dhritarashtra might come to terms or make peace with the Pandavas when he knew that his sons would certainly be killed for want of proper support when Drona and Karna would be killed by Arjuna. He hoped that conseently there would be peace and happiness to both the parties. But Dhritarashtra was obstinate he did not listen to this suggestion on account of the force of destiny.