नादत्ते कस्यचित्पापं न चैव सुकृतं विभुः | अज्ञानेनावृतं ज्ञानं तेन मुह्यन्ति जन्तवः
nādatte kasyacitpāpaṃ na caiva sukṛtaṃ vibhuḥ . ajñānenāvṛtaṃ jñānaṃ tena muhyanti jantavaḥ
ವಿಭುವು (ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು) ಯಾರ ಪಾಪವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನವು ಆವೃತವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅದರಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
The Omnipresent neither accepts anybody's sin nor even virtue. Knowledge remains covered by ignorance. Thery the creatures become deluded.
ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನವು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. 'ನಾನು ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಪರಿಣಾಮಗಳಾದ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Knowledge is enveloped by ignorance. Conseently man is deluded. He thinks? I act. I enjoy. I have done such and such a meritourious act. I will get such and such a fruit. I will enjoy in heaven. I will get a birth in a rich family.Of anyone even of His devotees.Man is bound when he is identifies himself with Nature and its effects -- body? mind? Prana or the lifeforce? and senses. He attains freedom or Moksha when he identifies himself with the immortal? actionless Self that dwells within his heart.When I does not act how can God accept good or evil deeds (Cf.V.29)