ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः | लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा
brahmaṇyādhāya karmāṇi saṅgaṃ tyaktvā karoti yaḥ . lipyate na sa pāpena padmapatramivāmbhasā
ಯಾವನು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನೀರಿನಿಂದ ಕಮಲದ ಎಲೆಯು ಹೇಗೆ ಲೇಪಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ ಪಾಪದಿಂದ ಲೇಪಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಫಲದ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಮಾಡುವ ಯೋಗಿಯು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹವನು ಮೋಕ್ಷದ ಮೇಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವನ ಕರ್ಮಗಳು ಜ್ಞಾನಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ.
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)