ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः | लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा
brahmaṇyādhāya karmāṇi saṅgaṃ tyaktvā karoti yaḥ . lipyate na sa pāpena padmapatramivāmbhasā
ఎవడైతే బ్రహ్మమునందు కర్మలను సమర్పించి, సంగమును విడిచిపెట్టి కర్మలు చేయునో, అతడు తామరాకు నీటిచే అంటబడనట్లుగా, పాపముచే అంటబడడు.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
ఈ శ్లోకం కర్మయోగి యొక్క స్వభావాన్ని వివరిస్తుంది. బ్రహ్మమునందు సమస్త కర్మలను సమర్పించి, వాటి ఫలితాలపై ఆసక్తిని విడిచిపెట్టి కర్మలు చేసేవాడు, తామరాకు నీటిచే అంటబడనట్లుగా, పాపముచే అంటబడడు. ఇది నిష్కామ కర్మ యొక్క గొప్పదనాన్ని తెలియజేస్తుంది.
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)