स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः | स्वकर्मनिरतः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु
sve sve karmaṇyabhirataḥ saṃsiddhiṃ labhate naraḥ . svakarmanirataḥ siddhiṃ yathā vindati tacchṛṇu
తన తన కర్మయందు నిరతుడైన మానవుడు సిద్ధిని పొందును. తన కర్మయందు నిరతుడై సిద్ధిని పొందు విధానమును వినుము.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
ప్రతి వ్యక్తి తన స్వభావానికి తగిన కర్మలను శ్రద్ధగా నిర్వర్తించడం ద్వారా అంతఃకరణ శుద్ధిని పొంది, తద్వారా మోక్షానికి అర్హత సాధిస్తాడు. భగవంతుడు నిర్దేశించిన స్వధర్మాన్ని ఆచరించడం ద్వారానే పరమసిద్ధి లభిస్తుంది.
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)