ഭഗവദ്ഗീത 3.4

നൈഷ്കർമ്മ്യം (കർമ്മരാഹിത്യം) എന്നതും സിദ്ധി (പൂർണ്ണത) എന്നതും പര്യായപദങ്ങളാണ്. പൂർണ്ണത പ്രാപിച്ച അല്ലെങ്കിൽ നൈഷ്കർമ്മ്യാവസ്ഥയിലെത്തിയ ഒരു ജ്ഞാനി സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപമായ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിൽ രമിക്കുന്നു. അയാൾക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗമെന്ന നിലയിൽ കർമ്മം ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യകതയോ ആഗ്രഹമോ ഇല്ല. ആത്മാവിൽ അയാൾക്ക് പൂർണ്ണ സംതൃപ്തിയുണ്ട്. ആത്മജ്ഞാനം നേടുന്നതിലൂടെയാണ് നൈഷ്കർമ്മ്യാവസ്ഥയിലെത്തുന്നത്. ഒരാൾ വെറുതെ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇരുന്നാൽ അയാൾ നൈഷ്കർമ്മ്യാവസ്ഥയിലെത്തി എന്ന് പറയാൻ സാധിക്കില്ല. അയാളുടെ മനസ്സ് ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കും. ചിന്തയാണ് യഥാർത്ഥ കർമ്മം. സങ്കല്പങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ, ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്ന് മുക്തനും ആത്മജ്ഞാനമുള്ളവനുമായ ഒരു ജ്ഞാനിയെയാണ് നൈഷ്കർമ്മ്യാവസ്ഥയിലെത്തിയവനായി കണക്കാക്കുന്നത്. കേവലം സന്ന്യാസം കൊണ്ടോ ആത്മജ്ഞാനമില്ലാതെ കർമ്മങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുകൊണ്ടോ ഒരാൾക്ക് പൂർണ്ണതയോ കർമ്മരാഹിത്യമോ ആത്മജ്ഞാനമോ നേടാൻ സാധിക്കില്ല.

Actionlessness (Naishkarmyam) and perfection (Siddhi) are synonymous. The sage who has attained to perfection or reached the state of actionlessness rests in his own essential nature as ExistenceKnowledgeBliss Absolute (Satchidananda Svarupa). He has neither necessity nor desire for action as a means to an end. He has perfect satisfaction in the Self.One attains to the state of actionlessness by gaining the knowledge of the Self. If a man simply sits iet by abandoning action you cannot say that he has attained to the state of actionlessness. His mind will be planning? scheming and speculating. Thought is real action. The sage who is free from affirmative thoughts? wishes? and likes and dislikes? who has the knowledge of the Self can be said to have attained to the state of actionlessness.No one can reach perfection or freedom from action or knowledge of the Self by mere renunciation or by simply giving up activities without possessing the knowledge of the Self. (Cf.XVIII.49).