स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः संसिद्धिं लभते नरः | स्वकर्मनिरतः सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु
sve sve karmaṇyabhirataḥ saṃsiddhiṃ labhate naraḥ . svakarmanirataḥ siddhiṃ yathā vindati tacchṛṇu
അവനവന്റെ കർമ്മത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പരമസിദ്ധി നേടുന്നു. സ്വന്തം കർമ്മത്തിൽ നിരതനായിരിക്കുന്നവൻ എങ്ങനെ സിദ്ധി നേടുന്നു എന്ന് കേൾക്കുക.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
ഓരോ വ്യക്തിയും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ചുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ആത്മാർത്ഥമായി അനുഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ, അത് ഹൃദയശുദ്ധിക്കും ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിനും വഴിയൊരുക്കുന്നു. ഇത് വ്യക്തിയെ ജീവിതലക്ഷ്യമായ പരമസിദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)