कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जुन | सङ्गं त्यक्त्वा फलं चैव स त्यागः सात्त्विको मतः
kāryamityeva yatkarma niyataṃ kriyate.arjuna . saṅgaṃ tyaktvā phalaṃ caiva sa tyāgaḥ sāttviko mataḥ
അർജ്ജുനാ, ചെയ്യേണ്ട കർമ്മമാണെന്ന് കരുതി, ഫലത്തിലുള്ള ആസക്തിയും ഫലവും ഉപേക്ഷിച്ച് ഏതൊരു നിത്യകർമ്മം ചെയ്യപ്പെടുന്നുവോ, ആ ത്യാഗം സാത്ത്വികമായി കരുതപ്പെടുന്നു.
Whatever obligatory duty is performed just because it is a bounden duty, O Arjuna, by giving up attachment and the result as well,-that renunciation is considered to be based on sattva.
ഒരു വ്യക്തി തനിക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട കർമ്മങ്ങൾ, അവ ചെയ്യേണ്ട കടമയാണെന്ന് കരുതി, ഫലത്തിലുള്ള ആസക്തിയും കർതൃത്വഭാവവും ഉപേക്ഷിച്ച് ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് സാത്ത്വികമായ ത്യാഗം.
A man of pure nature performs actions that have fallen to his lot in accordance with his capacity and his inherent nature. He is not filled with the pride that he is the performer of such actions nor does he hope for any gain therefrom.An ignorant man may think that the obligatory duties may produce their fruits for the performer by causing selfpurification and preventing the sin of omission or nonperformance. This sort of thinking and expectation of rewards also must be abandoned. Abandonment of the rewards of actions is praised in this verse.When a man does obligatory duties without agency and with unselfishness and egolessness his,mind is purified? his Antahkarana is prepared for the reception of the divine light or the dawn of Selfknowledge. He gradually becomes fit for devotion to knowledge (JnanaNishtha).The aspirant or seeker after liberation should be prepared to undergo physical sufferings. All acts of selfdiscipline and selfsacrifice entail physical suffering.This? again? is the central teaching of the Gita -- do your duty without attachment and selfish desires.