ब्रह्मण्याधाय कर्माणि सङ्गं त्यक्त्वा करोति यः | लिप्यते न स पापेन पद्मपत्रमिवाम्भसा
brahmaṇyādhāya karmāṇi saṅgaṃ tyaktvā karoti yaḥ . lipyate na sa pāpena padmapatramivāmbhasā
எவன் செயல்களை பிரம்மத்தில் அர்ப்பணித்து, பற்றைத் துறந்து செய்கிறானோ, அவன் பாவத்தால் பற்றப்படுவதில்லை, தாமரை இலை தண்ணீரில் பற்றப்படாதது போல.
One who acts by dedicating actions to Brahman and by renouncing attachment, he does not become polluted by sin, just as a lotus leaf is not by water.
அத்தியாயம் IV, சுலோகங்கள் 18, 20, 21, 22, 23, 37, 41 மற்றும் அத்தியாயம் V, சுலோகங்கள் 10, 11, 12 அனைத்தும் ஒரே கருத்தை உணர்த்துகின்றன: அகங்காரம் மற்றும் செயல்களின் பலன்களின் மீதான பற்று இல்லாமல், செயல்களை இறைவனுக்கு அர்ப்பணிக்கும் யோகி, அச்செயல்களால் (கர்மத்தால்) கறைபடுவதில்லை. மோட்சத்தின் மீதும் அவனுக்குப் பற்று இல்லை. அவன் செயலில் செயலற்ற தன்மையைக் காண்கிறான். அவனுடைய அனைத்துச் செயல்களும் ஞானத் தீயில் எரிக்கப்படுகின்றன. அவன் சம்சார சக்கரத்திலிருந்து தப்பித்து, பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். அவன் மனத் தூய்மையைப் பெற்று, அதன் மூலம் ஆத்ம ஞானத்தை அடைகிறான். ஆத்ம ஞானத்தின் மூலம் அவன் விடுதலை அடைகிறான். இதுவே மேற்கண்ட பத்து சுலோகங்களின் சாரம். (காண்க: அத்தியாயம் III.30)
Chapter IV verses 18? 20? 21? 22? 23? 37? 41 Chapter V verses 10? 11 and 12 all convey the one idea that the Yogi who does actions without egoism and attachment to results or fruits of the actions? which he regards as offerings unto the Lord? is not tainted by the actions (Karma). He has no attachment even for Moksha. He sees inaction in action. All his actions are burnt in the fire of wisdom. He escapes from the wheel of Samsara. He is freed from the round of births and deaths. He gets purity of heart and through purity of heart attains to the knowledge of the Self. Through the knowledge of the Self he is liberated. This is the gist of the above ten verses. (Cf.III.30)