सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च | वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ||१५||
sarvasya chāhaṁ hṛidi sanniviṣhṭo mattaḥ smṛitir jñānam apohanaṁ cha vedaiśh cha sarvair aham eva vedyo vedānta-kṛid veda-vid eva chāham
Я пребываю в сердцах всех существ. От Меня исходят память, знание и забвение. Всеми Ведами только Я один должен быть познан. Воистину, Я — создатель Веданты и знаток Вед.
I am seated in the hearts of all beings. From Me come memory, knowledge, and forgetfulness. By all the Vedas, I alone am to be known. Indeed, I am the author of Vedanta and the knower of the Vedas.
Это всеобъемлющее провозглашение божественного вездесущия. Кришна не далёк — Он пребывает в каждом сердце (хр̣иди саннивиш̣т̣ах̣). Даже память, знание и их утрата исходят от Него. Стих утверждает, что всё знание писаний в конечном итоге указывает на одно: познание Его.
A sweeping declaration of divine omnipresence. Krishna is not distant — He sits in every heart (hṛidi sanniviṣhṭaḥ). Even memory, knowledge, and their loss come from Him. The verse claims that all scriptural knowledge ultimately points to one thing: knowing Him.