इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः | सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च
idaṃ jñānamupāśritya mama sādharmyamāgatāḥ . sarge.api nopajāyante pralaye na vyathanti ca
ഈ ജ്ഞാനത്തെ ആശ്രയിച്ച് എന്റെ സമാനസ്വഭാവം (ഐക്യം) പ്രാപിച്ചവർ സൃഷ്ടികാലത്ത് ജനിക്കുന്നില്ല, പ്രളയകാലത്ത് ദുഃഖിക്കുന്നുമില്ല.
Those who attain identity with Me by resorting of this Knowledge are not born even during creation, nor do they suffer pain during dissolution.
ഈ ജ്ഞാനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവർ എന്നിൽ ഐക്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അവർ എന്റെ സ്വഭാവവുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നു. അവർ ജനനമരണങ്ങൾക്കതീതരാകുന്നു. സൃഷ്ടികാലത്ത് അവർ ജനിക്കുന്നില്ല, പ്രളയകാലത്ത് അവർക്ക് ദുഃഖമുണ്ടാകുന്നുമില്ല. ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിലൂടെ അവർ നിത്യതയും അമരത്വവും പൂർണ്ണതയും നേടുന്നു. ഈ ശ്ലോകത്തിൽ ആത്മജ്ഞാനത്തെ ഭഗവാൻ പ്രശംസിക്കുന്നു.
Having resorted to this knowledge they (the sages) are assimilated into My own nature. They have attained to My Being. They have become identical with Me. They live in Me with no thought of thou or I. They go beyond birth and death. There is no birth for them when creation begins and there is no death for them at the time of dissolution. Having reached Me they attain eternity? immortality and perfection. Having become identical with Me through the attainment of the knowledge of the Self by practising the necessary means? they are neither born at the time of creation nor are they disited at the time of dissolution. Knowledge of the Self is eulogised by the Lord in this verse.