सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनं च | वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ||१५||
sarvasya chāhaṁ hṛidi sanniviṣhṭo mattaḥ smṛitir jñānam apohanaṁ cha vedaiśh cha sarvair aham eva vedyo vedānta-kṛid veda-vid eva chāham
ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಿಂದಲೇ ಸ್ಮೃತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮರೆವು ಬರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳಿಂದಲೂ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಬೇಕಾದವನು. ವೇದಾಂತದ ಕರ್ತೃವೂ, ವೇದಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನೂ ನಾನೇ.
I am seated in the hearts of all beings. From Me come memory, knowledge, and forgetfulness. By all the Vedas, I alone am to be known. Indeed, I am the author of Vedanta and the knower of the Vedas.
ಭಗವಂತನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವನೆಂದು ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ದೂರದಲ್ಲಿಲ್ಲ — ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ (ಹೃದಿ ಸನ್ನಿವಿಷ್ಟಃ) ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಸ್ಮೃತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನಷ್ಟವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತವೆ. ಎಲ್ಲಾ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಜ್ಞಾನವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಒಂದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ: ಅವನನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
A sweeping declaration of divine omnipresence. Krishna is not distant — He sits in every heart (hṛidi sanniviṣhṭaḥ). Even memory, knowledge, and their loss come from Him. The verse claims that all scriptural knowledge ultimately points to one thing: knowing Him.