सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति | अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन वापि
sakheti matvā prasabhaṃ yaduktaṃ he kṛṣṇa he yādava he sakheti . ajānatā mahimānaṃ tavedaṃ mayā pramādātpraṇayena vāpi
ನಿನ್ನ ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, 'ಓ ಕೃಷ್ಣ', 'ಓ ಯಾದವ', 'ಓ ಗೆಳೆಯ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಲೋ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ...
Without knowing this greatness of Yours, whatever was said by me (to You) rashly, through inadvertence or even out of intimacy, thinking (You to be) a friend, addressing (You) as 'O krsna,' 'O Yadava,' 'O friend,' etc.-.
ಅರ್ಜುನನು ಭಗವಂತನ ವಿಶ್ವ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತುಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.