Adiyogi Arts
సేవలుపరిశోధనబ్లాగ్వీడియోలుప్రార్థనలు

అన్వేషించండి

  • వ్యాసాలు
  • Topics
  • AI వీడియోలు
  • పరిశోధన
  • మా గురించి
  • ప్రాజెక్టులు
  • గోప్యతా విధానం

పవిత్ర గ్రంథాలు

  • భగవద్గీత
  • హనుమాన్ చాలీసా
  • రామచరితమానస్
  • పవిత్ర ప్రార్థనలు

భగవద్గీత అధ్యాయాలు

  • 1.Arjuna Vishada Yoga
  • 2.Sankhya Yoga
  • 3.Karma Yoga
  • 4.Jnana Karma Sanyasa Yoga
  • 5.Karma Sanyasa Yoga
  • 6.Dhyana Yoga
  • 7.Jnana Vijnana Yoga
  • 8.Akshara Brahma Yoga
  • 9.Raja Vidya Raja Guhya Yoga
  • 10.Vibhuti Yoga
  • 11.Vishwarupa Darshana Yoga
  • 12.Bhakti Yoga
  • 13.Kshetra Kshetrajna Vibhaga Yoga
  • 14.Gunatraya Vibhaga Yoga
  • 15.Purushottama Yoga
  • 16.Daivasura Sampad Vibhaga Yoga
  • 17.Shraddhatraya Vibhaga Yoga
  • 18.Moksha Sanyasa Yoga
Adiyogi Arts
© 2026 Adiyogi Arts
భగవద్గీత / అధ్యాయం 2 / శ్లోకం 13
← మునుపటితదుపరి →

భగవద్గీత 2.13

ఆంగ్లం
సంస్కృతం
హిందీ
సంస్కృతం

देहिनोऽस्मिन्यथा देहे कौमारं यौवनं जरा | तथा देहान्तरप्राप्तिर्धीरस्तत्र न मुह्यति ||१३||

లిప్యంతరీకరణ

dehino 'smin yathā dehe kaumāraṁ yauvanaṁ jarā tathā dehāntara-prāptir dhīras tatra na muhyati

తెలుగు

దేహధారికి ఈ దేహంలో బాల్యం, యౌవనం, వృద్ధాప్యం ఎలా వస్తాయో, అలాగే మరో దేహాన్ని పొందుతాడు. ధీరుడు (జ్ఞాని) దీని గురించి మోహించడు.

English

Just as the embodied soul continuously passes from childhood to youth to old age, similarly at death the soul passes into another body. The wise are not deluded by this.

వివరణ — తెలుగు

ఆత్మ ఒక దేహం నుండి మరొక దేహానికి మారడం అనేది బాల్యం నుండి యౌవనానికి, యౌవనం నుండి వృద్ధాప్యానికి మారినంత సహజమైన ప్రక్రియ అని శ్రీకృష్ణుడు వివరించాడు. ఈ సత్యాన్ని అర్థం చేసుకున్న జ్ఞాని దుఃఖించడు.

వివరణ — English

Krishna uses a simple analogy everyone can understand: you've already "died" many times — the child you were is gone, the teenager is gone. Each stage felt like you, yet the body changed completely. Death is just one more such transition. The word "dhīraḥ" (the steady-minded) suggests this understanding brings calm, not grief.

సంస్కృతం
తెలుగు
English
దేహినః (dehinaḥ)
దేహధారికి (ఆత్మకు)
of the embodied
అస్మిన్ (asmin)
ఈ
in this
యథా (yathā)
ఎలా
as
దేహే (dehe)
దేహంలో
in the body
కౌమారం (kaumāram)
బాల్యం
childhood
యౌవనం (yauvanam)
యౌవనం
youth
జరా (jarā)
వృద్ధాప్యం
old age
తథా (tathā)
అలాగే
similarly
దేహ-అంతర (deha-antara)
మరో దేహం
another body
ప్రాప్తిః (prāptiḥ)
పొందుట
attainment
ధీరః (dhīraḥ)
ధీరుడు, జ్ఞాని
the wise
తత్ర (tatra)
దాని గురించి
thereupon
న (na)
కాదు
not
ముహ్యతి (muhyati)
మోహించడు, భ్రమపడడు
is deluded
అన్వేషించండిఅన్ని అధ్యాయాలుహనుమాన్ చాలీసాపవిత్ర గ్రంథాలుపవిత్ర ప్రార్థనలువ్యాసాలు

అధ్యాయం 2 నుండి మరిన్ని

అన్ని శ్లోకాలు చూడండి →
2.1సంజయుడు పలికెను: అట్లు కరుణతో నిండినవాడై, కన్నీళ్లతో నిండిన కలత చెందిన కన్నులతో, దుఃఖిస్తున్న అర్జునునితో మధుసూదనుడు ఈ మాటలు పలికెను.2.2శ్రీ భగవానుడు పలికెను: ఓ అర్జునా, ఈ విషమ పరిస్థితిలో నీకు ఈ మోహం ఎక్కడ నుండి వచ్చింది? ఇది అనార్యులకు తగినది, స్వర్గాన్ని ఇవ్వనిది, అపకీర్తిని కలిగించేది.2.3శ్రీ భగవానుడు పలికెను: ఓ పార్థా, పౌరుషహీనతకు లోనుకాకుము. ఇది నీకు తగదు. ఓ శత్రువులను తపింపజేసేవాడా, ఈ నీచమైన హృదయ దౌర్బల్యాన్ని విడిచిపెట్టి లేచి నిలబడు.2.4అర్జునుడు పలికెను: ఓ మధుసూదనా, ఓ అరిసూదనా, పూజింపదగిన భీష్ముడిని, ద్రోణుడిని నేను యుద్ధంలో బాణాలతో ఎలా ఎదుర్కొనగలను?2.5గొప్పవారైన గురువులను చంపకుండా ఈ లోకంలో భిక్షాటన చేసి జీవించడం కూడా శ్రేయస్కరం. గురువులను చంపి, రక్తంతో తడిసిన ఐశ్వర్య భోగాలను ఇక్కడే అనుభవించడం కంటే అది మేలు.2.6ఏది మాకు శ్రేయస్కరమో మాకు తెలియదు – మేము గెలుస్తామా, లేక వారు మమ్మల్ని గెలుస్తారా అని. ఎవరిని చంపి మేము జీవించదలచుకోమో, ఆ ధృతరాష్ట్ర పుత్రులే మా ఎదుట నిలిచి ఉన్నారు.2.7పిరికితనం అనే దోషంతో నా స్వభావం దెబ్బతింది, ధర్మం విషయంలో నా మనస్సు సందిగ్ధంలో ఉంది. ఏది నాకు శ్రేయస్కరమో, అది నిశ్చయంగా నాకు చెప్పు. నేను నీ శిష్యుడను, నిన్ను శరణు వేడాను, నన్ను శాసించు (ఉపదేశించు).2.8భూమిపై శత్రువులు లేని సంపన్నమైన రాజ్యాన్ని, దేవతలపై ఆధిపత్యాన్ని పొందినప్పటికీ కూడా, నా ఇంద్రియాలను శుష్కింపజేస్తున్న ఈ శోకాన్ని తొలగించగలది ఏదీ నాకు కనిపించడం లేదు.2.9సంజయుడు పలికెను: శత్రువులను తపింపజేయువాడైన గుడాకేశుడు (అర్జునుడు) హృషీకేశునితో (శ్రీకృష్ణునితో) ఈ విధంగా పలికి, "నేను యుద్ధం చేయను" అని గోవిందునితో చెప్పి మౌనంగా ఉండిపోయెను.2.10ఓ భారతా (ధృతరాష్ట్ర), రెండు సేనల మధ్య విషాదంలో మునిగి ఉన్న అర్జునునితో హృషీకేశుడు (శ్రీకృష్ణుడు) నవ్వుతూ అన్నట్లుగా ఈ మాటలు పలికెను.