अभ्यासयोगयुक्तेन चेतसा नान्यगामिना | परमं पुरुषं दिव्यं याति पार्थानुचिन्तयन्
orsaṃśayama abhyāsayogayuktena cetasā nānyagāminā . paramaṃ puruṣaṃ divyaṃ yāti pārthānucintayan
പാർത്ഥാ, അഭ്യാസമയോഗത്താൽ സ്ഥിരവും മറ്റൊന്നിലേക്കും പോകാത്തതുമായ മനസ്സോടെ ദിവ്യനായ പരമപുരുഷനെ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കുന്നവൻ അവനെ പ്രാപിക്കുന്നു.
O son of Prtha, by meditating with a mind which is engaged in the yoga of practice and which does not stray away to anything else, one reaches the supreme Person existing in the effulgent region.
അഭ്യാസമയോഗത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ഈ ശ്ലോകം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. നിരന്തരമായ പരിശീലനത്തിലൂടെയും ഏകാഗ്രതയിലൂടെയും മനസ്സിനെ മറ്റൊന്നിലേക്കും വ്യതിചലിക്കാതെ ദിവ്യനായ പരമപുരുഷനിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്ക് ആ പരമമായ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്താൻ സാധിക്കുമെന്ന് ഭഗവാൻ അർജ്ജുനനെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
Abhyasa means practice. Practice is the constant repetition of one idea of God. In the practice of meditation Vijatiya Vrittis (worldly thoughts or thoughts of a type different from the object of meditation) are shut out and there is Sajatiya Vrittipravaha (continous flow of thoughts of the Self or the Absolute alone). This is Abhyasa. Abhyasa is Yoga. This will terminate in Nirvikalpa Samadhi. The Yogi with Samahita Chitta (eanimity of mind) attains Paramatman or the Supreme Soul. Just as the rivers abandoning their names and forms because one with the ocean? so also the sage or the Vidvan? being liberated from names and forms? and virtue and vice? becomes identical with the Supreme Self.The most vital factor in this practice is regularity. Be regular in your meditation. You will soon reach the goal.Purusham Divyam The resplendent? transcendental Being or the Inner Ruler (Antaryamin) in the solar orb.He who meditates constantly without allowing the mind to wander among the sensual objects? in accordance with the instructions of the scriptures and the perceptor reaches the Supreme Purusha.