अन्तकाले च मामेव स्मरन्मुक्त्वा कलेवरम् | यः प्रयाति स मद्भावं याति नास्त्यत्र संशयः
antakāle ca māmeva smaranmuktvā kalevaram . yaḥ prayāti sa madbhāvaṃ yāti nāstyatra saṃśayaḥ
മരണസമയത്ത് എന്നെത്തന്നെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ശരീരം ത്യജിച്ച് ആര് പോകുന്നുവോ, അവൻ എന്റെ ഭാവത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഇതിൽ സംശയമില്ല.
And at the time of death, anyone who departs by giving up the body while thinking of Me alone, he attains My state. There is no doubt about this.
മരണസമയത്ത് ഭഗവാനെ മാത്രം സ്മരിക്കുന്നവർക്ക് ഭഗവാന്റെ പരമമായ അവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ ശ്ലോകം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവസാന നിമിഷത്തിലെ ചിന്തകൾ അടുത്ത ജന്മത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്നതിൽ നിർണായകമാണെന്ന് ഭഗവാൻ ഇവിടെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു.