ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति | समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम्
brahmabhūtaḥ prasannātmā na śocati na kāṅkṣati . samaḥ sarveṣu bhūteṣu madbhaktiṃ labhate parām
பிரம்மமாக ஆகி, பிரசன்னமான ஆத்மாவுடன் கூடியவன், துயரப்படுவதில்லை, ஆசைப்படுவதில்லை. எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருப்பவன், என்னிடத்தில் பரம பக்தியை அடைகிறான்.
One who has become Brahman and has attained the blissful Self does not grieve or desire. Becoming the same towards all beings, he attains supreme devotion to Me.
பிரம்மமாக ஆகிவிட்டவன், அமைதியான மனதுடன் இருப்பான். அவனுக்குத் துயரமோ, ஆசையோ இருக்காது. அவனது சிறிய தனிப்பட்ட அடையாளத்துடன் தொடர்புடைய எதுவும் அவனைத் துயரப்படுத்தவோ, ஆசைப்படத் தூண்டவோ முடியாது. இந்த நிலையை அடைந்ததும், பொருட்களின் பன்மை படிப்படியாக மறைந்து, அவன் எங்கும் ஒற்றுமையை மட்டுமே உணர்கிறான். அவன் தனது உடல் தேவைகளைப் பற்றித் துயரப்படுவதில்லை. எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருப்பவன், அனைவரின் இன்ப துன்பங்களையும் தன் இன்ப துன்பங்களாகக் கருதுகிறான். இத்தகைய பக்தன் என்னிடத்தில் மேலான பக்தியை அடைகிறான்.
Brahmabhutah Having attained to Brahman. His attainment of perfect freedom or oneness with the Supreme is described in the next verse.He is tranilminded. He is in a state of balance and eanimity. There is nothing connected with the little personality that may cause him to grieve or prompt him to feel desire. When this state is attained? the multiplicity of objects gradually disappears and he perceives only unity everywhere. The waking and dream consciousness that gives rise to false knowledge gradually passes away.He does not grieve about his bodily wants. If he fails in his attempt to fulfil them? he does not grieve either. He always keeps evenness of mind in success and failure. He has no longing for any object that is not attained.Na sochati na kankshati can also be interpreted as he neither grieves nor exults.Samah sarveshu bhuteshu may also mean he puts himself in the position of others and feels for others. If anyone is in acute agony or distress? he himself feels that he is affected. His heart is very tender and soft. He is extremely compassionate and merciful. He considers that the pleasure and pain of all beings are his own. If others rejoice he also rejoices if others are in distress? he also is distressed. His heart is so much expanded that he feels for all. Jealousy? narrowness of heart? pettymindedness? the idea of separateness? all barriers that separate man from man? prejudices of all sorts and dislike for others -- all vanished in toto. He has cosmic love. He is a cosmic benefactor. He is the friend of all. This state of expansion is beyond description. One has to experience it for oneself. Such a devotee or aspirant attains supreme devotion to Me? the fourth or the highest of the four kinds of devotion mentioned in verse 16 of chapter VII? viz.? devotion of knowledge of the man of wisdom. (Cf.II.70)