न त्वेवाहं जातु नासं न त्वं नेमे जनाधिपाः | न चैव न भविष्यामः सर्वे वयमतः परम्
na tvevāhaṃ jātu nāsaṃ na tvaṃ neme janādhipāḥ . na caiva na bhaviṣyāmaḥ sarve vayamataḥ param
நான் எந்தக் காலத்திலும் இல்லாதிருந்ததில்லை; நீயும் இல்லை, இந்த மன்னர்களும் இல்லை. மேலும், இதற்குப் பிறகு நாம் அனைவரும் இல்லாமல் போவோம் என்பதும் இல்லை.
But certainly (it is) not (a fact) that I did not exist at any time; nor you, nor these rulers of men. And surely it is not that we all shall cease to exist after this.
கிருஷ்ணர் இங்கு ஆத்மாவின் அழியாத தன்மையைப் பற்றிப் பேசுகிறார். ஆத்மா காலம் கடந்த ஒன்று; அது கடந்த காலத்திலும், நிகழ்காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும் நிலைத்திருக்கிறது. உடல் அழிந்தாலும், ஆத்மா தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும் என்பதை இந்த ஸ்லோகம் வலியுறுத்துகிறது.
-- Lord Krishna speaks here of the immortality of the Soul or the imperishable nature of the Self (Atman). The Soul exists in the three periods of time (past? present and future). Man continues to exist even after the death of the physical body. There is life beyond.