कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः | यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ||७||
kārpaṇya-doṣhopahata-svabhāvaḥ pṛichchhāmi tvāṁ dharma-sammūḍha-chetāḥ yach chhreyaḥ syān niśhchitaṁ brūhi tan me śhiṣhyas te 'haṁ śhādhi māṁ tvāṁ prapannam
என் சுபாவம் கார்ப்பண்ய தோஷத்தால் (பலவீனத்தால்) பீடிக்கப்பட்டுள்ளது; தர்மம் குறித்து என் மனம் குழப்பமடைந்துள்ளது. எனக்கு எது சிறந்தது என்பதைத் திட்டவட்டமாகச் சொல்லுங்கள். நான் உங்கள் சீடன், உங்களைச் சரணடைந்தவன் – எனக்கு உபதேசம் செய்யுங்கள்.
My nature is weighed down by weakness and confusion about my duty. Tell me decisively what is best for me. I am your disciple, surrendered to you — please instruct me.
இந்த ஸ்லோகம் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணரை தனது குருவாக ஏற்றுக்கொண்டதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. அர்ஜுனன் தனது பலவீனத்தையும், தர்மம் குறித்த குழப்பத்தையும் ஒப்புக்கொண்டு, கிருஷ்ணரிடம் முழுமையாகச் சரணடைந்து, தனக்கு வழிகாட்டும்படி வேண்டுகிறான். இந்தச் சரணாகதியே பகவத் கீதையின் போதனைகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
This is the pivotal verse where Arjuna formally becomes a student. Three things happen: (1) he admits his weakness — "kārpaṇya-doṣhopahata"; (2) he admits confusion — "dharma-sammūḍha"; (3) he surrenders — "śhiṣhyas te'haṁ" (I am your student). This surrender triggers the entire teaching of the Gita.