सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति | अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन वापि
sakheti matvā prasabhaṃ yaduktaṃ he kṛṣṇa he yādava he sakheti . ajānatā mahimānaṃ tavedaṃ mayā pramādātpraṇayena vāpi
അങ്ങയുടെ ഈ മഹത്വം അറിയാതെ, അങ്ങയെ ഒരു സുഹൃത്തായി കരുതി, 'ഹേ കൃഷ്ണാ', 'ഹേ യാദവാ', 'ഹേ സഖേ' എന്നിങ്ങനെ അശ്രദ്ധകൊണ്ടോ സ്നേഹംകൊണ്ടോ ഞാൻ ധിക്കാരപൂർവ്വം എന്തെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ...
Without knowing this greatness of Yours, whatever was said by me (to You) rashly, through inadvertence or even out of intimacy, thinking (You to be) a friend, addressing (You) as 'O krsna,' 'O Yadava,' 'O friend,' etc.-.
അർജ്ജുനൻ ഭഗവാന്റെ വിശ്വരൂപം കണ്ടപ്പോൾ തന്റെ മുൻപുള്ള പെരുമാറ്റത്തിൽ ഖേദിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ മഹത്വം അറിയാതെ, ഒരു സുഹൃത്തെന്ന നിലയിൽ താൻ അശ്രദ്ധയോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് അർജ്ജുനൻ മാപ്പ് ചോദിക്കുകയാണ്.