श्रीभगवानुवाच | अशोच्यानन्वशोचस्त्वं प्रज्ञावादांश्च भाषसे | गतासूनगतासूंश्च नानुशोचन्ति पण्डिताः ||११||
śhrī bhagavān uvācha aśhochyān anvaśhochas tvaṁ prajñā-vādānśh cha bhāṣhase gatāsūn agatāsūnśh cha nānuśhochanti paṇḍitāḥ
Der Erhabene Herr sprach: Du beklagst jene, die nicht zu beklagen sind, und sprichst doch weise Worte. Die Weisen beklagen weder die Lebenden noch die Toten.
The Supreme Lord said: While speaking learned words, you are mourning for what is not worthy of grief. Those who are wise lament neither for the living nor for the dead.
Dies ist Kṛṣṇas erste Lehrverse. Er fordert Arjuna sofort heraus, indem er seine scheinbare Weisheit mit seiner tatsächlichen Trauer kontrastiert. Der Begriff „paṇḍitāḥ“ (die wirklich Weisen) ist entscheidend – wahre Weisheit ist nicht nur intellektuelles Wissen, sondern das Verständnis der ewigen Natur der Seele.
This is Krishna's first teaching verse. He immediately challenges Arjuna: you speak like a philosopher but grieve like the ignorant. The word "paṇḍitāḥ" (the truly wise) is key — real wisdom is not intellectual knowledge but the understanding that the soul is eternal.